Gelukkig 2010!!!
Yvonneke
lievonneke
Iedereen het allerbeste voor 2010. Maak er wat moois van!

Ghost's quiz
Yvonneke
lievonneke
* Laat een bericht achter met de tekst "verzet is zinloos"

* Ik zal dat beantwoorden met 5 vragen die ik jou graag wil stellen

* Post je antwoorden op je eigen LJ, met daarbij deze uitleg


1. If you had to choose between hugs or chocolate, which would it be?

Knuffels, geen twijfel mogelijk. Ik hou van chocola, maar ben verslaafd aan knuffels. Ik moet mensen aan kunnen raken.


2. What song is your most favorite and why?

Hangt heel erg van mijn bui af. Momenteel heb ik regelmatig "When you taught me how to dance" in mijn hoofd, van Katie Melua, maar dat is omdat het nu even speciale herinneringen oproept. Denk dat mijn ultieme feel-good liedje "Journey to the past" is, uit de film Anastasia (door Liz Callaway, die versie vind ik mooier).


3. I've just won the lottery and I'm celebrating by taking you in a zorb ball downhill. Do you accept?

Waarschijnlijk niet. Ik vind het heel lief, maar over het algemeen kan mijn nek niet zo goed tegen dat soort dingen en bovendien word ik snel wagenziek, ook in zo'n ding. (Moest t trouwens wel ff opzoeken)


4. The borg have cornered you, Do you resist or give in?

Mijn eerste reactie zou verzet zijn, maar waarschijnlijk geef ik me snel over om vervolgens een poging te doen om van binnenuit terug te vechten, wat natuurlijk bij de borg niet werkt, maar hey, die zou ik toch niet herkennen als ze voor mijn neus staan.


5. Finally: Buffy or Carnivale, which is better?

Ik heb Carnivale nooit gezien, maar ik vond Buffy erg leuk. En ik vind Alyson Hannigan een enorm lekker ding. Die heeft nog een tijdje half naakt op mijn desktop gestaan. :$

De sleutel
Yvonneke
lievonneke
Het is zover, gisteren hebben we de sleutel gehad. Er moet best nog wel een boel gebeuren, maar we kunnen zo langzaamaan beginnen met verhuizen. Wil je het al zien of komen helpen met spullen sjouwen, dan ben je welkom op zaterdag 14 maart.

Foto's!Collapse )

Meer foto's op:
http://blijey.hyves.nl/album/37715569/Huis/lAZw/
Tags:

Huisperikelen 2
Yvonneke
lievonneke
Goed nieuws op het front van de huizen. Boudewijn en ik zijn niet langer grootgrondbezitters. De vrijdag dat ook Sjuuls de sleutels van haar nieuwe stulpje kreeg, zat ook Bou bij de notaris voor de sleuteloverdracht. Bou en ik wonen nu tijdelijk bij mijn ouders, terwijl onze spullen voor het overgrote deel bij de ouders van Boudewijn de zolder en de garage in beslag nemen. Ook staan er nog wat meubeltjes opgeslagen in een oud leegstaand schooltje daar. Het is even wennen, zo met zijn tweetjes op mijn oude slaapkamer te wonen, maar ik moet zeggen dat ik wel heerlijk tot rust kom nu ik niet elke dag hoef te poetsen, te koken en geen boodschappen meer hoef te doen.

En we zitten hier nu nog ruim anderhalve maand. Ik denk dat ik er tegen die tijd wel aardig genoeg van ga hebben, maar het nieuwe huis is niet eerder klaar. Door de vorst is er toch nog 3 weken vertraging ontstaan. De oplevering is op 6 maart, de verhuizing het weekend van de 15e maart en ik denk dat we de housewarming gaan plannen op vrijdag de 14e, onder voorbehoud. Maar het maakt mij nu even niet uit hoe lang het gaat duren, want ik weet stiekum al hoe mooi alles wordt.

Aāsifa
Yvonneke
lievonneke
Yay, hij is eindelijk binnen! Maak kennis met Aāsifa, mijn eerste echte eigen zwaard!


Tags:

Huisperikelen
Yvonneke
lievonneke
Het begon allemaal toen we vorig jaar oktober ons (Boudewijns eigenlijk) huisje te koop zetten. Voorlopig nog niks aan de hand, makelaar op bezoek, foto's maken en op internet dat ding. Wij konden dan alvast gaan genieten van het zoeken naar ons droomhuis, mar dat mocht allemaal nog even duren, want we zouden éérst verkopen en dan pas kopen. Heel logisch allemaal.

Wij keken dus hier en daar wat rond, op zoek naar een leuk nieuw huis, kibbelden een beetje over wat we precies wilden en waar, en waren blij dat we voorlopig nog niks hoefden te beslissen. Begin december hoorden we van een nieuwbouwproject in het dorp waar Boudewijn is opgegroeid. En toen ging alles in een sneltreinvaart.

Het was maar een klein project, 10 huizen in een straatje, maar zou dat weekend al verkocht gaan worden. Dus wij ineens halsoverkop naar de open dag, rondkijken en beslissen. Een week later hadden we ineens getekend onder voorbehoud. Maar, zo snel zou het allemaal niet gaan, de bouw zou ruim een jaar gaan duren, dus nog alle tijd om te verkopen. Kijkers voor ons oude stekkie hadden we al genoeg, dus moest lukken.

Twee weken later begon de hypotheekcrisis in Amerika. Even maakten we ons een beetje zorgen, dit zal toch niet overslaan naar Nederland? Nee, zeiden we tegen elkaar, hier hebben ze niet van die rare hypotheekregelingen, dus dat zal wel loslopen. Bovendien hadden we ons nieuwe huis al gekocht en zaten we intussen aan de koop vast. Dus we gingen vrolijk verder met de verkoop.

Een half jaar later en ik denk toch wel zo'n 50 kijkers verder, want zeker in het begin liep het storm met twee bezichtigingen per week, begonnen we ons toch een klein beetje zorgen te maken. Dus de makelaar nog maar eens uitgenodigd voor een goed gesprek. Waar hij in het begin zei dat ons huis prima verkoopbaar was, raadde hij, op aandringen van on wel te verstaan, nu toch aan om het binnenschilderwerk eens grondig aan te pakken, wat klusjes af te ronden en voor- en achtertuin op te knappen.

Na een zomer lang klussen hadden we dus de muren gewit, kozijnen geschilderd, trap geschilderd, vensterbank gemaakt, tuinhek vervangen, graszoden gelegd en de voortuin opnieuw beplant. Wederom liep het, behalve natuurlijk op de open huizen dag waarop wij met verse koffie en zelfgebakken cake zelf vol smart op onze toekomstige kopers wachtten, weer enkele weken compleet storm. We hadden intussen zelfs een bod gehad van een jong chinees stel, maar die hadden het over een kleine hypotheek en aanvullen met contanten en spaarcentjes. Een klein stemmetje in onze achterhoofden riep wat over chinese maffia, maar de makelaar adviseerde hoe dan ook om nog niet te ver met de prijs te zakken, hij wist zeker dat hij het voor de vraagprijs moest kunnen verkopen.

Tot de financiële crisis hier in nederland op volle sterkte losbarstte en de eerste banken een krediet aanvroegen bij Woutertje Bos. Door een paar stomme opmerkingen als "Nou eigenlijk moeten we vooral de grote banken redden, die kleintjes mogen van mij best omvallen", ging het ook even niet zo goed met de bank waar Boudewijn werkt, dus geen eindejaarsbonus om een eventueel hypoteekgat af te dekken. De zorgen sloegen nu echt toe.

Een eerste serieus bod werd uiteindelijk gedaan. Er werd onderhandeld, nog een keer rond gekeken en een afspraak gemaakt om te tekenen. Vervolgens werd er wat gebabbeld over geplande verbouwingen, je weet wel, uitbouwtje, badkamertje keuken, natuurlijk wél design. Boudewijn tekende het contract, de koper nam het contract nog even mee naar huis en alles verliep voorspoedig. Waarop we twee weken radiostilte kregen bij de koper en uiteindelijk de koop niet doorging.

Weer wat nieuwe kijkers, allemaal enthousiast, en uiteindelijk een nieuw bod. Iets lager als de vorige keer, maar goed. Boudewijn wer vrolijk naar de makelaar voor de handtekening, kopje koffie, pen in de hand... TRRRIIIINNGGG! De koper aan de telefoon. Of ze toch niet van de koop konden afzien. Met als resultaat een hoogst verbaasde makelaar, een emotioneel uitgeputte ikke en een compleet verslagen Boudewijn, die intussen weer vage verschijnselen van zijn burnout van een jaar daarvoor begon te vertonen.

Maar we mogen niet wanhopen, want na een kleine prijsverlaging heeft de derde koper intussen wél een handtekening op het o zo belangrijke papier gezet. Dit wil zeggen dat we, na donderdag 17.00 uur, in elk geval 15.000 euro minder hypotheekschuld hebben, want dat is wat er tenminste betaald moet worden wil de koper er dan nog onderuit willen komen, en daar gaan we niet van uit. Dus het is nog even met spanning afwachten tot de verplichte drie dagen bedenktijd voorbij zijn, maar we vieren alvast een beetje feest, omdat we er nu in elk geval toch écht bijna zijn...
Tags:

(no subject)
Yvonneke
lievonneke
Dit is weer een post van het type belofte maakt schuld:

Comment and I will;
a) tell you why I friended you,
b) associate you with something - fandom, a song, a color, a photo, etc.,
c) tell you something I like about you,
d) tell you a memory I have of you,
e) ask something I've always wanted to know about you,
f) tell you my favorite user pic of yours,
g) in return, you must post this in your LJ

Dit is het antwoord dat ik kreeg van Sjuuls.

a) tell you why I friended you,
Op sr2 hebben we elkaar ontmoet. En ik kan wel zeggen dat je mij wijs gemaakt in de wereld der larp. Mocht iemand het zich ooit afvragen... Van Vonneke heb ik leren larpen!

b) associate you with something - fandom, a song, a color, a photo, etc.,
Het allerliefste pluizigste knuffelbare teddybeertje

c) tell you something I like about you,
Je zonnigheid en je kunst om zittened te slapen, dat blijft een wonder om naar te kijken.

d) tell you a memory I have of you,
Poeh waar te beginnen? Ik zal de herinnering met de meeste inpackt vertellen. We liepen het sr terrein af en je vroeg: "waarom ben je hier zo blij? In wat voor wereld buiten deze leef jij?" (en toen werd ik wakker en gingen mijn ogen open)

e) ask something I've always wanted to know about you,
Hoe gaat het met je? Je bent zo druk!

f) tell you my favorite user pic of yours,
Die met vrouwe Aetherinn natuurlijk, haai mijn lief! *knufferdeknuf*

g) in return, you must post this in your LJ.

Dus, zoals beloofd!

Adreswijziging
Yvonneke
lievonneke
Niet schrikken, het duurt allemaal nog even, maar het staat wel te gebeuren: een adreswijziging. Wij gaan verhuizen. Het is nog steeds een lange termijn plan, maar wel in een stroomversnelling. Voor de meesten hier nog een verrassing, maar ons huis staat te koop. Al iets meer dan een maand nu. Op zich zijn de vooruitzichten positief, we hebben intussen al drie kijkers gehad, wat voor deze periode niet slecht schijnt te zijn. Wel een hel hoor, om alles steeds zo netjes te moeten houden...

Maar wacht, er is meer. We hadden onszelf natuurlijk plechtig voorgenomen om niet serieus naar een nieuw huis te kijken voordat er mensen waren die serieus interesse hadden in het onze. Dat hebben we ook niet gedaan. Totdat we ineens hoorden van een nieuwbouwproject in Raamsdonksveer. Donderdag gehoord, zaterdag gekeken en ingeschreven, maandag bericht. En wonder boven wonder, we waren uitgeloot! We hebben een huis!

De tekeningen!Collapse )

Het is nog even speculeren hoe het allemaal zal gaan lopen, maar volgens de info van de makelaar wordt per januari 2009 ons nieuwe adres Aakschipper 3 te Raamsdonksveer.

Verrassingen
Yvonneke
lievonneke
(Nu met foto)

Verrassingen zijn voor mij een tweeledig iets. Aan de ene kant ben ik er dol op, ik word graag verrast. Ik vind het spannend en heel lief als iemand een verrassing heeft speciaal voor mij. Aan de andere kant heb ik er een hekel aan. En dan vooral aan de tijd vooraf, als je al weet dat er iets gaat komen, maar je mag niet weten wat. Ik ben vreselijk nieuwsgierig van aard. En ook een beetje een control freak. Dus alles tussen het moment dat ik weet dat er een verrassing is tot het moment van de verrassing zelf vind ik een hel.

Ik was dan ook zowel teleurgesteld als erg blij toen ik erachter kwam dat de verrassing die Boudewijn voor mij plande een surprise party zou zijn, nog voor mijn verjaardag. Zo kon ik zelf lekker het huis opruimen, de boodschappen doen, alles wat control freaks doen voor een feestje. Alleen de taart, die hij speciaal zou laten maken door een collega, zou nog een verrassing blijven. Daar kon ik prima mee leven.

Dus gisteravond, Bou was nog even een collegaatje van me oppikken, gasten komen binnen (wonder boven wonder allemaal behoorlijk op tijd, dus ik schenk koffie en zit me intussen op te vreten over het feit dat ik die doos met die taart nog niet open mocht maken voor Bou er weer was. Want bij koffie hoort taart, en al helemaal op verjaardagen. Komt Boudewijn binnen, gaat op zijn gemak meehelpen met de koffie, maar de taart mag nog niet open, want nog niet iedereen is er. Ik natuurlijk een beetje mopperig, want ik had natuurlijk niet in de gaten dattie expres tijd aan het rekken was.

Afijn, uiteindelijk de tweede ronde koffie al aan het uitdelen, mocht ik eindelijk de taart aan gaan snijden. Wilde het eigenlijk eerst nog niet zelf doen, grote taart, ikke onhandig, wie weet wat er dan gebeurt. Dus Bou duwt mij dat mes in handen, zet me voor de doos met taart neer en ik maak de (dichtgetapete) taartdoos open. Zie ik een spierwitte laagjestaart (dat had ik al een beetje door gezien het formaat van de doos) met roze roosjes en twee gouden ringen. Ik denk nog even dat er wat is misgegaan, want dit was duidelijk geen verjaardagstaart.

Toen kwam ik tot het heldere inzicht dat er ook nog letters op de taart stonden, dus ik begon te lezen. De tekst luidde: "Wil je met me trouwen?". Ik stond een beetje beduusd (maar stralend) naar de taart te kijken, tot ik achter me hoorde: "EN?" Op het moment dat ik me omdraaide deed Boudewijn een poging om voor em op de knieen te gaan, die jammerlijk mislukte omdat ik hem al om de nek vloog en nog net de woorden "Ja natuurlijk suffie" wist uit te brengen, alvorens ik toch echt moest gaan zitten en mijn waterig wordende ogen moest droogwrijven.


(Meer foto's op mijn hyves)


Om alles nog eens kort samen te vatten: het was een leuk feestje enneh, oja, ik ben verloofd!

Dag mijn kleine Sully
Yvonneke
lievonneke
Het is alweer even geleden, maar ik wilde er nog niet eerder over schrijven. Liever eerst alle heisa rond de inbraak een beetje afronden. Maar daags na de inbraak hebben we ons lieve kleine konijntje Sully in moeten laten slapen...

Eigenlijk begon het zo: Na de inbraak moest er zoveel gedaan en geregeld worden dat Boudewijn en ik allebei een dag vrij hadden genomen. Omdat we nu eindelijk eens tijd hadden doordeweeks, besloten we met ons konijntje naar de dierenarts te gaan. Sully was al een tijd ziek, hij had een permanente rugbeschadiging.

Nu merkte hij daar zelf niet zo heel veel van, hij had nog nauwelijks gevoel in zijn achterkant. Maar dat betekende ook dat hij zijn achterpootjes achter zich aansleepte als hij probeerde door zijn hokje te hupsen. En dat hij alles overal zomaar liet lopen. Die combinatie zorgde voor lelijke vuile en kale plekken in zijn vacht.

We probeerden zo goed als we konden voor hem te zorgen, dagelijks wassen, soms in een teiltje, soms samen met mij in een bodempje water in de badkuip. Maar hiertegen konden we met de beste wil ter wereld niet op. Het was slechts een kwestie van tijd tot het zou gaan ontsteken. Dus op naar de dierenarts.

Eigenlijk hadden we in de paar honderd meter die het lopen was naar de dierenarts al min of meer besloten dat dit het einde was, dat we niet meer voor hem konden doen als dit. Alleen wilden we het zelf nog niet echt bekennen. In de wachtkamer heb ik Sully de hele tijd op schoot gehad, gewikkeld in een oude handdoek. Om beurten aaiden en knuffelden we hem, tot het onze beurt was bij de dierenarts naar binnen te gaan. Nooit eerder was ons konijntje zo rustig en tam...

De dierenarts heeft hem onderzocht, maar kon niet anders dan ons vermoeden bevestigen. Om het iets makkelijker te maken, liet ze ons onszelf verplaatsen in de situatie van het beestje. Je kunt je benen niet gebruiken, je ligt in je eigen urine, je moet geholpen worden met wassen. Je beseft het zelf dan wel niet, want je merkt er zelf niets van. En dus heb je nog alle plezier.

Wat is dan het beste? Wachten tot het erger wordt? Tot je pijn gaat krijgen? Want beter wordt het niet meer. We hebben ervoor gekozen om hem te laten gaan, voor hij zelf in de gaten kreeg dat het eigenlijk niet meer ging. Het afscheid was best moeilijk, maar in dit geval beter vroeg dan laat. Dag lieve kleine Sul.

?

Log in